دانشجویان در بند دانشگاه تبریز و مسئولیت دفاع از حقوق آنها- اؤزگور اورمولو

در حالی که تنها چند هفته به بازگشایی کلاس های درس باقی مانده هنوز از سرنوشت دانشجویان در بند حرکت ملی آذربایجان که چندی پیش از سوی اداره اطلاعات تبریز بازداشت شده اند اطلاع دقیقی در دست نبوده و  مقامات قضایی و یا امنیتی  بدون توجه به سرنوشت تحصیلی و دل نگرانی خانواده های این دانشجویان و افکار عمومی ملت آذربایجان مهر سکوت بر لب زده اند.

با اینکه در حاکمیت فعلی ایران بازداشت بدون سر وصدای فعالین سیاسی، روزنامه نگاران ، فعالین جنبش دانشجویی و فعالین حقوق بشر و صدور احکام سنگین  به امر عادی تبدیل گردیده ولی نحوه برخورد ارگان های قضایی و امنیتی جمهوری اسلامی ایران با فعالین حرکت ملی آذربایجان و جنبش دانشجویی آذربایجان و در کنار آن بی تفاوتی کانون های حقوق بشری مرکز به این بازداشت های غیر قانونی قابل تامل و تحلیل است. البته باید اشاره کنم که در این نوشته نحوه برخورد مقامات دولتی با بازداشت شدگان و خانواده های آنها اصلا مد نظر راقم نمی باشد چون نحوه بازداشت، برخوردهای غیر قانونی در سلول های انفرادی، فشار های وارده هنگام بازجویی، مجبور کردن به اعترافات دروغین در نظام قضایی و امنیتی ایران که خود بنده یکی از آنها بوده ام بر همگان آشکار و پیداست. اما باید انگشت به نقطه حساس دیگری  بگذاریم و آن شیوه برخورد متضاد فعالین حقوق بشری و روزنامه نگاران مرکز با حوادث صورت گرفته در آذربایجان است. با نظری به موضع گیری این مدافعان حقوق بشری در قبال بازداشت روزنامه نگار ، فعال دانشجویی، فعال حقوق زنان و فعالین هویت طلب آذربایجانی با سایر فعالین سیاسی در مرکز می توان به تفاوت های فاحش شیوه برخورها متوجه گردید. این تفاوت برخورد را می توان در نوع انعکاس اخبار بازداشت های اخیر دانشجویان آذربایجانی نیز مشاهده کرد.

"منصور امینیان" یکی از همین دانشجویان بازداشتی است که علیرغم گذشت قریب به یک ماه از زمان دستگیری وی هنوز محافل حقوق بشری و خبری  بدون توجه به سرنوشت این دانشجوی هویت طلب آذربایجانی از کنار آن به آرامی گذشته  و هیچ سخنی از وی و چند دانشجوی در بند آذربایجانی دیگر به میان نمی آورند که گویی این عزیزان دانشجو در سلول های اداره اطلاعات روزهای سخت سپری نکرده و خانواده های آنان هر شب آسوده سر بر بستر می گذارند. حال نگاهی گذرا به فعالیت های "منصور امنیان " می اندازیم.

مهندس "منصور امینیان" در سال 1363 در شهر خوی متولد و دوره کارشناسی مکانیک را در دانشگاه تبریز در حال گذراندن است ، وی از فعالین هویت طلب با سابقه دانشگاه تبریز بود که مسئولیت دبیری تشکیلات انجمن اسلامی دانشکده فنی، سردبیری نشریه ستارخان و عضو هیئت تحریریه نشریات دانشجویی چون آراز ،اؤزلوک وآذربایجان گونشی در دانشگاه تبریز را بر عهده داشت.

مهندس "منصور امینیان" بار ها به خاطر فعالیت های هویت طلبانه به نهاد های حراستی احضار و تهدید شده بود که فعالیت های وی تحمل نشده و با وی به شدت برخورد خواهد گردید. این فعال هویت طلب آذربایجان در جریان تحصن های خرداد 86 تبریز به کمیته انضباطی احضار شدکه به دلیل فارغ التحصیلی، محکومیت یک ترم محرومیت وی در حکم ثانویه به "اخطار کتبی و درج در پرونده" تبدیل شد.ثبت نام منصور امینیان در دوره فوق لیسانس نیز با کش و قوس های فراوانی همراه بود. نهایتا وی با دادن چندین تعهد به نهاد های مختلف امنیتی موفق به تحصیل در دانشگاه شد.همچنین وی در طی برگزاری انتخابات اخیر انجمن اسلامی دانشگاه تبریز که از جانب دانشگاه غیر قانونی اعلام گشته بود در چندین نوبت به حراست فراخوانده شد.نهایتا چهارشنبه 23 مرداد ماه همزمان با دستگیری مقصودعهدی دیگر دانشجوی در بند دانشگاه تبریز نهاد های امنیتی با مراجعه به منزل پدری منصور در شهرستان خوی اقدام به تفتیش و ضبط وسایل شخصی وی کردند و به دلیل در خانه نبودن وی موفق به دستگیری اش نشدند. ماموران امنیتی حین تفتیش منزل لیستی از دانشجویان دانشگاه تبریز که حکم جلب برایشان صادر شده است، را به خانواده امینیان نشان داده اند. نهاد های امنیتی با تهدید و ارعاب به صورت شفاهی از خانواده وی خواسته اند فرزند خود را تحویل دهند.منصور امنیان در اعتراض به این اقدام غیر قانونی نهاد های امنیتی روز شنبه با حضور در ستاد خبری وزارت اطلاعات در شهرستان تبریز خواستار روشن شدن وضعیت خود می گردد اما مسئولان امنیتی وزارت اطلاعات عنوان می کنند که "وی را نمی شناسند و با او کاری ندارند" اما پس از ساعتی از این گفتگو از "منصور امینیان" به صورت تلفنی خواسته می شود با حضور در جایی به غیر از نهاد های امنیتی رسمی منتظر آن ها شود. اما وی این در خواست غیر قانونی نهاد های امنیتی موازی را رد می کند. اما چند روز بعد با اعلام اینکه قرار بازداشت وی به صورت رسمی توسط قاضی پرونده صادر شده است، از منصور امینیان خواسته می شود در ستاد خبری وزارت اطلاعات تبریز حضور به هم رساند تا چند ساعتی با وی گفتگو کنند. حال از آن روز پانزده روز می گذرد و منصور امنیان به همراه سجاد رادمهر، فراز زهتاب، آیدین خواجه ای، امیر مردانی و مقصود عهدی در بند انفرادی اداره اطلاعات تبریز روزهای سختی را سپری می کند.

با مطالعه پیشینه فعالیتی این دانشجوی آذربایجانی از مدافعان و منادیان حقوق بشر باید پرسید که چه فاکت هایی برای شاختن یک فرد به عنوان فعال دانشجویی، روزنامه نگار و فعال حقوق بشری لازم است که این عزیزان در بند از آن محروم هستند؟ چه تفاوتی  بین فعالین دانشجوی هویت طلب آذربایجانی با دانشجوی در بند دانشگاه تهران وجود دارد؟

ظاهرا تعریفی که از نقض حقوق بشر در مرکز ایران به دست می آید با موارد نقض حقوق بشر در آذربایجان بسیار متفاوت است و این را باید فعالین حقوق بشر مرکز به صراحت پاسخ دهند. ولی گلایه ای که از منصوبان انجمن ها و فعالین حقوق بشری آذربایجانی وجود دارد بسی رنگین تر از سایر مدافعان حقوق بشری است. دانشگاه های آذربایجان پیش از آغاز سال تحصیلی جدید با موجی از بازداشت ها روبروست و این نوید سخت گیری و فشار های بیشتر بر فعالین دانشجویی آذربایجان را به ارمغان می آورد، یعنی می توان صدای چکمه های سرکوب دانشگاه های آذربایجان را از هم اکنون شنید چرا مدافعان و فعالین سیاسی حرکت ملی آذربایجان سکوت اختیار و آنگونه که شایسته است صدای حق طلبی دانشجویان دربند آذربایجانی را به گوش مجامع بین المللی نمی رسانند؟

هر چه باشد منصور امینیان و سایر دانشجویان آذربایجانی در سلول های انفرادی روزهای سختی را سپری می کنند و با آغاز کلاس های درس جای آنها خالی خواهد بود امیدواریم که تا آنروز شاهد آزادی منصور امینیان و دیگر هم بند های او باشیم و اگر غیر آن باشد بر هم دانشگاهیان و فعالین حقوق بشری آذربایجانی است که به نحو احسن از آنها مدافعه کنند و اگر کانون های مدافع حقوق بشری بخواهند به آرامی از سرکوب های صورت گرفته در دانشگاه های آذربایجان گذر کنند یقینا در مقابل وجدان های بشری محکوم خواهند شد.